Piotrkosice Loop

O pętli

Pętla Piotrkosice – pitrkosicka ósemka (fioletowa) jest jedna z mniejszych i w całości liczy 25km. W zależności od tempa, umiejętności i czasu możemy ją pokonać w jeden dzień lub podzielić na etapy. Pętla Piotrkosice tworzy swoistą ósemkę, dzięki temu mamy kilka wariantów pokonania trasy w tych okolicach. Możemy pokonać 2 mniejsze pętle tworzące ósemkę (wokół Mewy i Piotrkosic). Jeszcze krótsze pętle można przejechać wokół lasu Kamerwald i w okolicach Baranowic. Można ją oczywiście pokonywać w dowolnym kierunku i w wielu wariantach. Na trasie pętli jest też sporo łączników wyprowadzających szlak na różne kierunki – południowy, zachodni, wschodni i północny. Fragmenty pętli mogą też być odcinkami rajdów prowadzącymi właśnie w tych kierunkach. Jeśli zdecydujemy się na popas lub nocleg w trakcie rajdu, możemy skorzystać z oferty gospodarstw agroturystycznych, a wkrótce także hotelu w Rudzie Sułowskiej. W okolicy nie ma niestety stanic konnych czy miejsc przygotowanych do biwakowania. Pętla wokół Mewy prowadzi głównie przez tereny leśne i w okolicach stawów. Krótkie odcinki przecinają tereny rolne. Napotkamy tu przyjazną koniom nawierzchnię – piasek, nawierzchnia gruntowa. Głęboki piasek lub błoto zwłaszcza po opadach mogą sprawić nieco kłopotów zaprzęgom, ale w zasadzie całą pętlę można zaprzęgiem pokonać. Na drogach polnych trzeba uważać na kamienie, którymi często łata się dziury, a od Majątku Ziemskiego Niwa w Piotrkosicach w kierunku Kamerwaldu jedziemy wąskim śródpolnym asfaltem. Z kolei pętla wokół Piotrkosic prowadzi głównie przez tereny rolne i leśne. Nawierzchnia jest zróżnicowana od przyjaznej koniom do mogącej sprawić trudności. Na polnych duktach trzeba uważać na kamienie. Drugi problematyczny odcinek prowadzi z Piękocina Starego przez Węgrzynów do Sulimierza. Tam utrudnieniem mogą być bardzo zarośnięte fragmenty dróg oraz błoto i nierówności. Warto sprawdzić ten odcinek, zanim wjedziemy zaprzęgiem. Na trasie nie przecinamy głównych dróg, jednak, jak zawsze przy pokonywaniu skrzyżowań, trzeba zachować ostrożność. Lasy na trasie to głównie bory sosnowe oraz fragmenty olsu. W okolicach stawu Mewa wśród pozornie płaskiego dywanu tworzonego przez drzewa wkroczymy w tajemnicze Wzgórza Czarownic. Tuż za nimi znajdują się stawy Kompleksu Ruda Sułowska, z największym – Mewą (prawie 300 ha pow.). Ruda Sułowska to główna siedziba Zarządu Spółki Stawy Milickie SA. Powstaje tam też centrum turystyczno-edukacyjne.

Przebieg pętli

Start:
Pętlę Piotrkosice można rozpocząć w kilku miejscach. Na start możemy wybrać Majątek Ziemski Niwa w Piotrkosicach, Kompleksowe Usługi Turystyczne w Dolinie Baryczy Maciej Kowalski stajnia w Niesułowicach, Konie z Doliny Baryczy w Kątach Milickich, Stajnię Łazy Małe czy Rudę Sułowską.
Trasa:
Pętla wokół Mewy: Majątek Ziemski Niwa Piotrkosice –
Wariant 1: Ostoje – Katarzynowo –
Wariant 2: Brzezina Sułowska/Buchta Leśna – obok Stawu Mewa – Katarzynowo
Katarzynowo – Baranowice – Olsza –
Łącznik : Olsza – Wilkowo
Łącznik : Olsza – Niezgoda – Ruda Żmigrodzka – Książęca Wieś – Łąki
Olsza – Grabówka – Ruda Sułowska
Łącznik: Sulimierz/Łąki
Ruda Sułowska – Brzezina Sułowska – MZ Niwa Piotrkosice
Pętla wokół Piotrkosic: MZ Niwa – Stary Piękocin –
Łącznik: Stary Piękocin – Gogołowice –
Stary Piękocin – Piękocin –
Łącznik: Kąty Milickie/Milicz
Piękocin – Węgrzynów – Sułów/Sulimierz –
Łącznik: Ruda Sułowska/Łąki
Sulimierz – Brzezina Sułowska – MZ Niwa Piotrkosice

Ważne telefony

Inne ważne telefony

Centrum Informacji Turystycznej, 56-300 Milicz, pl. ks. E. Waresiaka 7, tel. 71 383 00 35, www.it@milicz.pl.

Subregionalne Centrum Informacji Turystycznej Baszta, ul. Parkowa 1, 55-140 Żmigród, tel. 71 385 39 31, e-mail: it@zmigrod.com.pl, www.it-zmigrod.pl.

Nadleśnictwo Milicz, ul. Trzebnicka 18, 56-300 Milicz, tel. 71 380 93 01.

Nadleśnictwo Żmigród, ul. Parkowa 4A, 55-140 Żmigród, tel. 71 385 30 52.

Restauracje

 Restauracje:

Hotel-Restauracja-Smażalnia Stawy Milickie, Ruda Sułowska 20, 56-300 Milicz, tel. 71 38 47 110 (wewn. 21); 785 050 553, e-mail: biuro@stawymilickie.pl, www: stawymilickie.pl

Noclegi

Noclegi

Turystyka Wiejska „Ceglany Dom” Anna Moczulska, Koruszka 13, 56-300 Milicz, tel. 697 987 326, e-mail: admoczulska@wp.pl, www.ceglanydom.eu, możliwość noclegu z koniem. DBP

Ostoja Konika Polskiego w Miliczu. Domki i pole namiotowe. Kontakt: zarządca Jan Latos, tel. 501 346 043, www.grmilicz.pl, możliwość noclegu z koniem.

Agroturystyka Głowaczówka Ruda Sułowska 11a, 56-300 Milicz, tel.: 71 383 41 36; 693 905 667, e-mail: glowaczowka@op.pl, www.glowaczowka.pl.

Agroturystyka U Kangura, Ruda Żmigrodzka 52, 55-140 Żmigród, tel. 501 183 949.

Agroturystyka Łazy Małe, Maja Stryjska, Łazy Małe 20, 56-321 Bukowice, tel.: 660 441 410; 71 38 333 67, e-mail: majastryjska@gmail.com, www.stajnialazymale.pl, możliwość noclegu z koniem. DBP

Majątek Ziemski NIWA, Piotrkosice 60, tel. +48 697 437 397; +48 605 839 339, e-mail: kajaki-barycz@wp.pl, www.kajaki-barycz.pl

Stanice/wiaty turystyczne: Lasowice – Milicki Klub Jeździecki Traper, Lasowice nad Krępicą Koła Łowieckiego Sokół, Gogołowice, Słabocin.

Ośrodki jeździeckie

Ośrodki jeździeckie/stajnie

Kompleksowe Usługi Turystyczne w Dolinie Baryczy Maciej Kowalski, oferta objętą jest certyfikatem Dolina Baryczy Poleca, specjalność – koniki polskie, Niesułowice, 56-300 Milicz, tel. 665 145 094, e-mail: kowalski.mat@gmail.com, www.baryczturystyka.pl. DBP

Stajnia Łazy Małe Maja Stryjska, Łazy Małe 20, 56-321 Bukowice, tel.: 660 441 410; 71 38 333 67, e-mail: majastryjska@gmail.com, www.stajnialazymale.pl, możliwość noclegu z koniem. DBP

Majątek Ziemski Niwa Hanna i Romuald Jankowscy, Piotrkosice 60, 56-300 Milicz, tel. 605 839 339, e-mail: mistral86@wp.pl, możliwość noclegu z koniem.

Stajnia Ruda Sułowska, Tadeusz Dolny, Ruda Sułowska 11B, 56-300 Milicz, tel. 665 458 586.

Stawy Milickie SA, oferta FotoSafari (Birdwatching), Ruda Sułowska 20, 56-300 Milicz, tel. 71 38 47 110 (wewn. 21); 785 050 553, e-mail: biuro@stawymilickie.pl, www: stawymilickie.pl. DBP

Inne

Kowal
Łukasz Banasiak Potasznia 15, 56-300 Milicz, tel. 607 349 595.
Sklep z akcesoriami jeździeckimi
Sklep Jeździecki SKAT Karolina Pochodyła, Sławoszowice, ul. Kolejowa 9, 56-300 Milicz, tel. 728 825 528, e-mail: sklep.skat@op.pl.
Weterynarze
Michał Trawiński, ul. Grunwaldzka 39, 56-330 Cieszków, tel.: 601 618 867; 71 384 81 55, www.cieszkow.com.
Piotr Łoś, ul. Parkowa 2, Krośnice, tel. 794 654 321, equipatrol@gmail.com.

Piotrkosice Loop- Piotrkosicka Ósemka (approx. 25 km)

Piotrkosice loop (violet) is one of the smaller ones. Around Mewa Pond it runs mainly through the woods, around ponds and agricultural areas. The sandy surface here is suitable for the horse and carts teams. However, deep sand or mud, especially after rain, could cause some problems, but the entire loop can be overcome. On the dirt roads cart teams need to be careful on the stones, from Majatek Ziemski Niwa in Piotrkosice towards Katarzynowo there should be no problem to move, the road is built of asphalt. The loop around Piotrkosice leads mainly through agricultural and forest areas. The surface is varied – friendly to horses in some areas, and difficult in others.  On the dirt tracks it is important to be careful on the stones. The second problematic section (very overgrown parts of road and mud and uneven ground) leads from Piękocin Stary by Wegrzynów to Sulimierz. It is worth checking this section, before deciding to travel by horse and cart.

Route: Majątek Ziemski Niwa w Piotrkosicach – Ostoje – Katarzynowo – Baranowice – Olsza – Ruda Sułowska – Brzezina Sułowska – Piotrkosice – Stary Piękocin – Kąty – Węgrzynów – Sulimierz – Brzezina Sułowska – Piotrkosice

Ciekawe miejsca

Piotrkosice

Piotrkosice

Piotrkosice wykryto tu ślady człowieka neolitycznego i cmentarzysko urn twarzowych kultury pomorskiej. W latach 30. XX wieku prowadzono wykopaliska. Wieś wzmiankowana od poł. XIV wieku. W dawnym zespole folwarcznym (0,5 km na północ od wsi) dom zarządcy z początku XX wieku. Na parterze drewniany ażurowy ganek z dachem pulpitowym. Na wschód od domu robinia akacjowa o obwodzie 353 cm. W dawnym zespole folwarcznym mieści się obecnie Majątek Ziemski Niwa –gospodarstwo rolne w Piotrkosicach. Specjalizuje się w hodowli bydła mlecznego. Prowadzi też hodowlę bydła mięsnego oraz koni. Możliwość jazdy konnej, nauki jazdy konnej pod opieką instruktora, przejażdżki bryczkami. W listopadzie organizowany jest Hubertus – pogoń za lisem. W gospodarstwie jest możliwość noclegu oraz wynajmu kajaków – oferta objęta certyfikatem Dolina Baryczy Poleca.

Wzgórza Czarownic

Wzgórza Czarownic

Wzgórza Czarownic rozciągają się na zachód od stawu Duża Mewa. Są to piaszczyste wydmy utworzone przez wiatr. Porasta ja bór sosnowy. Według legend miały się tu dawniej odbywać sabaty czarownic. W okolicy natrafimy na ślady różnych cmentarzysk, w tym szwedzkich pozostałych po wojnie 30-letniej. Rośnie tu dąb, którego zasadził ponoć sam Karol XII na miejscu obozowiska. W lesie między stawami Duża i Mała Mewa spotkamy „Parę kochanków”. Są to dwa zrośnięte w miłosnym uścisku drzewa – dąb i sosna. Jest to pomnik przyrody. Według legendy jest to para kochanków zamienionych w drzewa przez złe czarownice.

Kompleks Ruda Sułowska

Kompleks Ruda Sułowska

Kompleks Ruda Sułowska zajmuje obszar 799 ha i jest drugim po Stawnie pod względem wielkości. Tworzy go 20 ponad akwenów Na jego terenie znajduje się drugi co do wielkości staw Doliny Baryczy. Jest to Duża Mewa (prawie 300 ha). Najmniejsze zbiorniki – zimochowy zajmują zaledwie 0,5 ha. Stawy tego kompleksu są zasilane przez Młynówkę Sułowsko-Radziądzką oraz Kanał Południowy (tzw. Mała Młynówka), czyli właściwie przez Barycz, z której Młynówka wypływa przy jazie w Sułowie. Nie jest znana dokładnie historia tych stawów i czas powstania pierwszych z nich. Najastarszym dokumentem, który potwierdza ich istnienie, jest kronika parafii sułowskiej z 1618 r. W latach 60. XX wieku przebudowano i zmodernizowano wiele stawów tego kompleksu. Powstały nowe zbiorniki, a część starych podzielono groblami na mniejsze.

Rezerwat Stawy Milickie

Rezerwat Stawy Milickie

Rezerwat Stawy Milickie to największy w Polsce ornitologiczny Rezerwat Przyrody i drugi co do wielkości spośród wszystkich w Polsce. Ma powierzchnię 5324,31 ha, został utworzony w 1963 r. Jest większy od niektórych parków narodowych. Został włączony do listy najcenniejszych obszarów wodno-błotnych, które jest chroniony na podstawie międzynarodowej konwencji z Ramsar. Jako jedyny obszar wodny z Polski znajduje się na liście ONZ Living Lakes (Żyjące Jeziora). Obecnie trwają starania o umieszczenie go na liście UNESCO. Rezerwat chroni ptaki i ich siedliska. Można tu zaobserwować ok. 280 gatunków, w tym 169 to gatunki lęgowe (w Polsce występuje stale ok. 320 gatunków ptaków).

Baranowice

Baranowice

Baranowice leżą 96 m n.p.m. Jest to ostatnia wioska przed granicą województwa dolnośląskiego i wielkopolskiego. Po zakończeniu I wojny światowej była to także granica polsko-niemiecka, o czym przypomina zachowany szlaban graniczny z lat 1920–1939. Znajduje się on na zachodnim krańcu brukowanej drogi biegnącej przez wieś. We wsi stoi też charakterystyczny budynek niemieckiej strażnicy granicznej. Przyczółki dawnego szlabanu znajdują się także na drugim krańcu wioski na drodze, która dalej prowadzi do wielkopolskich miejscowości Sowy i Zaorle. Za czasów niemieckich nazwa miejscowości brzmiała Barnitz. W 1995 r. mieszkańcy Baranowic, Olszy, Wilkowa i Grabówki w ogłoszonym referendum wyrazili wolę przyłączenia ich miejscowości do gminy Milicz i opuszczeniu gminy Żmigród, co stało się z dniem 1.01.1996 r.

Ślady dawnej granicy

Ślady dawnej granicy

Ślady dawnej granicy. Dzisiejsza granica województw dolnośląskiego i wielkopolskiego była dawniej granicą między II Rzeczpospolitą a Niemcami (1918–1939). Niemcy wzdłuż całej granicy państwowej stawiali charakterystyczne budowle graniczne. Należały do nich m.in. budynki strażnic, które możemy zobaczyć choćby w Baranowicach, Olszy i innych. Nie są to jedyne ślady dawnej granicy polsko-niemieckiej w Dolinie Baryczy. W Baranowicach natkniemy się na ostatni pozostały szlaban graniczny z tego okresu. W wielu miejscowościach nagle urywają się drogi. Granice w Dolinie Baryczy często przebiegały choćby rowami, jeden z nich do dziś nazywa się Rowem Granicznym (Rów Śląski).

Niezgoda

Niezgoda

Niezgoda to wieś wymieniana od roku 1591. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od dawnego konfliktu sąsiedzkiego. Założył ją baron Henryk Kurzbach. We wsi funkcjonowały wtedy m.in. młyn wodny, owczarnia i działali bartnicy. Na przełomie XVII i XVIII wieku istniała w osadzie hodowla węży i wydr (tępicieli gryzoni). Od 1838 r. działała we wsi szkoła. W 1843 r. książę Hetzfeld wzniósł w okolicy pałacyk myśliwski wraz ze zwierzyńcem (1,5 tys. ha, zniszczony przez Rosjan w 1945 r.). Polowali tu m.in. cesarze: Wilhelm I i Wilhelm II, a później również nazista – Hermann Göring. Był to obiekt o warunkach spartańskich, pozbawiony bieżącej wody, toalet i prądu. W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936–1945 miejscowość nosiła nazwę Jagdhausen. Po II wojnie światowej teren zasiedlili osadnicy wywodzący się przede wszystkim z Huciska w rejon brzeżańskim. W 2009 r., w części Dąbki, postawiono drewnianą rzeźbę krokodyla, stworzoną przez lokalnego artystę. W okolicach Niezgody na Baryczy zlokalizowany jest jaz zwany Tamą Göringa (dawniej Wielka Śluza). Jest to jedyny drewniany jaz na Baryczy. Pochodzi z XVI wieku. Stała wysokość piętrzenia wynosi 2,16 m, strefa piętrzenia zaczyna się 1,5 km przed jazem. Obok przebiega też brukowana droga zwana Drogą Göringa. Oba obiekty nie miały nic wspólnego z Hermannem Göringiem, poza tym, że polował on w okolicznych lasach (podobno na drodze doszło do śmiertelnego postrzelenia przez Göringa człowieka z nagonki). W 1993 r. osiedlono w tym rejonie bobry pochodzące z Puszczy Knyszyńskiej. Przez wieś przebiega ścieżka edukacyjna Trzy Stawy, zapoznająca turystów z przyrodą Stawów Milickich. Na stawie Niezgoda jest czatownia Pod Kormoranem. Z kolei na Stawie Starym (największy staw Doliny Baryczy, prawie 300 ha) znajduje się wieża widokowa. także dziś okolice są popularne wśród myśliwych. W Niezgodzie znajduje się kwatera myśliwska.

Rezerwat „Olszyny Niezgodzkie”

Rezerwat „Olszyny Niezgodzkie”

Rezerwat „Olszyny Niezgodzkie”, który zajmuje 74,28 ha, utworzony został w 1987 r. w celu zachowania naturalnego obszaru bagiennego olszyn w zasięgu rzeki Ługi. Znajduje się on na południe od wsi Niezgoda. Od zachodu graniczy z asfaltową drogą leśną prowadzącą z Niezgody do Rudy Żmigrodzkiej, a od wschodu z uregulowaną i obwałowaną Ługa (Stara Barycz). Na wschód od niej na obszarze ok. 150 ha rozciągają się olsy. Przed wojną na tym terenie istniał dużo większy rezerwat Die Luge (Ługa) – ponad 250 ha. Po II wojnie niestety nierozważna działalność człowieka, który uregulował i obwałował Ługę (przez co przestała się rozlewać), spowodowała osuszenie części terenów. Olszyny Niezgodzkie to jedno z ostatnich miejsc, w których Dolina Baryczy zachowała swój pierwotny charakter. Lasy to fragmenty ok. 100-letnich drzewostanów olszowych, poprzerywane porębami, uprawami leśnymi i młodnikami. W pobliżu asfaltowej drogi rośnie także kilka okazałych dębów szypułkowych, z których najgrubszy ma 675 cm w obwodzie i jest pomnikiem przyrody. Kilka z nich ma charakterystyczne licznie wydrążone otwory. Powstają one za sprawą chronionego koziroga dębosza, którego larwy przez trzy pierwsze lata swojego życia bytują w pniach dębów. Ogółem flora roślin naczyniowych rezerwatu zawiera 276 gatunków (26 gatunków drzew, 23 gatunki krzewów i 227 gatunków roślin zielonych). Oprócz roślin olszyny są także ostoją ssaków, płazów i gadów. Na tym terenie licznie występują bobry, których ślady działalności łatwo dostrzec z drogi asfaltowej Niezgoda–Ruda Żmigrodzka. Coraz gorszy bilans wodny, suche lata i nienajlepsza gospodarka wodna ludzi są olbrzymim zagrożeniem dla podmokłych środowisk takich jak olszyny. Może właśnie bobry, wskutek swojej inżynierii wodnej, będą w stanie zapobiec degradacji tego niezwykle cennego i unikatowego ekosystemu, który niegdyś był bardzo powszechny w Dolinie Baryczy. Dzięki olszynom przetrwały także żurawie, których byt zagrożony był w całej Europie.

Ruda Żmigrodzka

Ruda Żmigrodzka

Ruda Żmigrodzka to wieś wzmiankowana w 1591r. Nazwa wskazuje na istnienie we wsi ośrodka wydobycia i przetwórstwa rudy darniowej. W miejscu jej dawnego wydobycia założono otaczające wieś stawy: Pański (po stronie zachodniej) i Rudy (po stronie wschodniej), które zostały zlikwidowane na początku XIX wieku. Staw Rudy został odtworzony w latach 80. XX wieku na powierzchni 150 ha, a na miejscu Stawu Pańskiego dziś zbudowane są nowe stawy, położone po obu stronach szosy z Rudy Żmigrodzkiej do Radziądza. Na północ od wsi znajdują się rozległe lasy, w wielu miejscach podmokłe, a na południe płynie Barycz. Do dziś we wsi zachowały się stare budynki o konstrukcji szachulcowej. Obecnie na Stawie Rudym funkcjonuje największe w Europie łowisko karpiowe. Prowadzi tu także ścieżka przyrodnicza. Przy Stawie Rudym jest specjalna ściana edukacyjna pozwalająca podglądać ptaki. We wsi jest też miejsce wypoczynku, a także agroturystyka. Przy drodze do Radziądza znajduje się Gospodarstwo Rybackie Jana Krzysztofa Raftowicza – oferta objęta jest certyfikatem Dolina Baryczy Poleca. Powstaje tam smażalnia z zapleczem.

Ruda Sułowska

Ruda Sułowska

Ruda Sułowska to wieś wielodrożnicza, położona w Dolinie Środkowej Baryczy, na wys. 98 m n.p.m. nad rzeką Młynówką Sułowską. Miejscowość ta leży w granicach rezerwatu „Stawy Milickie”, który w tej części obejmuje 1139 ha, w tym 799 ha stawów, 148 ha lasów i 192 ha innych powierzchni. Na północy i południu otaczają ją stawy należące do Kompleksu Ruda Sułowska (ok. 800 ha). Na wschód od wsi odkryto osady otwarte kultury łużyckiej. Obecna wieś powstała w XVI wieku, a jej mieszkańcy zajmowali się wytopem rudy żelaza z rudy darniowej. To właśnie m.in. w odkrywkach po wydobyciu rudy tworzono później stawy hodowlane. Niemiecka nazwa wsi brzmiała Sulau-Hammer. We wsi znajduje się główna siedziba Zarządu Spółki Stawy Milickie SA. Tworzone jest tu centrum turystyczno-edukacyjne – hotel, restauracja, łowisko, naturarium, skansen, minizoo itp. Ruda Sułowska to Dolnośląska Wieś Bociania. Jej położenie między stawami, które wraz z łąkami i ciekami wodnymi tworzyło doskonałe żerowiska dla „boćków”, sprawiało, że w wiosce w roku 1959 było, aż 21 gniazd tego ptaka. Dziś funkcjonują jedynie 3 gniazda. Jest to przykład, niestety smutnej tendencji znacznego spadku populacji bocianów. Wynika to przede wszystkim ze zmian w agrokulturze i krajobrazie rolniczym (monokultury). Przez wieś płynie Młynówka Sułowsko-Radziądzka z powodzeniem nadająca się do spływów kajakowych.

Sułów

Sułów

Sułów to wieś, położona nad Baryczą, 96–115 m n.p.m., na wschodnim krańcu Kotliny Żmigrodzkiej, która styka się tu przez przewężenie z Kotliną Milicką. Początki osadnictwa sięgają 1700–1400 lat p.n.e. Nazwa wsi oznaczała, że była własnością Suła. Jej nazwa pisana jako Sulow. Po raz pierwszy pojawia się w dokumentach w 1351 r., kiedy dobra te nabył od biskupa wrocławskiego Konrad Oleśnicki. W 1399 r. w okolicach dzisiejszej „tamki” na Młynówce przy drodze do ośrodków wypoczynkowych, znajdował się zamek myśliwski, który był siedzibą starosty, a pod koniec XV wieku stał się siedzibą rozbójników i z tego powodu z rozkazu królewskiego został zburzony w 1488 r. Sułów to osada, która posiadała prawa miejskie, nadane jej w 1755 r. Do 1945 r. niemiecka nazwa miejscowości brzmiała Sulau. Po zakończeniu wojny Sułów stracił prawa miejskie. Mimo to do 1978 r. był siedzibą gminy Sułów. Obecnie we wsi tej znajdują się dwa poewangelickie kościoły, zbudowane z muru pruskiego. Na zachód od rynku znajduje się kościół parafialny pw. św.św. Piotra i Pawła z 1731–1767 r. Ta barokowa świątynia została zbudowana na planie krzyża. Obok niej stoi drewniana dzwonnica, a wokół kościoła rosną 360-letnie dęby. W części północnej wsi kolei wznosi się kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej, dawny zbór z 1765 r., zbudowany na planie ośmiokąta. Największą budowlą jest jednak barokowy pałac z ok. 1680 r. otoczony 11-hektarowym parkiem z pomnikowymi okazami lip, platanów, dębów, buków i jesionów. Naprzeciw pałacu do dziś stoi stary spichlerz z 1820 r. zbudowany z muru pruskiego. W rynku, którego nawierzchnia była niegdyś wyłożona brukiem w kształcie krzyża, znajdują się dwa ciekawe budynki. Pierwszy z nich to budynek z podcieniami, w którym 12.03.1831 r. odpoczywał podróżujący Juliusz Słowacki. Obecnie znajduje się w nim Izba Regionalna, w której można obejrzeć eksponaty pochodzące z wykopalisk prowadzonych w regionie. Drugi z charakterystyczną wieżyczką i zegarem to budynek dawnego ratusza (obecnie bank). Przy wylocie na Milicz znajduje się tzw. Szwedzka Górka, przy której doszło w 1645 r. do jednej z bitew toczącej się wówczas wojny 30-letniej, w której starły się wojska szwedzkie i austriackie. W trakcie bitwy poległ szwedzki generał i 151 jego żołnierzy, których pochowano na tym wzgórzu pod ogromnym głazem, przy którym postawiono metalowy krzyż.

Stary Piękocin

Stary Piękocin

Stary Piękocin to wieś ulicówka, leżąca 115 m n.p.m. na Wysoczyźnie Leszczyńskiej. Do 1945 r., wraz z oddalonym o ok. 1 km Piękocinem, osada ta tworzyła jedną miejscowość zwaną Neuwalde. Ok. 200 m na północny wschód. od skraju wsi, w pobliżu lasu, jest dawny cmentarz ewangelicki. We wsi znajduje się kilka budowli o budowie szachulcowej – popularnej niegdyś w tym rejonie. Kilka z nich zachowanych jest w bardzo dobrym stanie.

Piękocin

Piękocin

Piękocin to wieś ulicówka, leżąca 115–120 m n.p.m. na Wysoczyźnie Leszczyńskiej. Wieś lokowana w 1583 r. Wtedy jej sołtysem był Jan Klimaszek. W 1619 r. miejscowość zwano Binkoschin. W 1937 r. nazwę Pinkotschine zmieniono na Neuwalde. W osadzie odnaleźć można mocno zniszczone już ruiny i ślady dawnego zespołu folwarcznego. Wieś ta ma także przysiółki: Piękocinek i Piękocin Stary. Mieszkańcy wsi są bardzo aktywni i do tradycji należą uroczyście obchodzone corocznie Święto Lasu, Święto Ziemniaka Konkurs Orki Konnej oraz inne liczne imprezy, a także spotkania z dawnymi mieszkańcami tych ziem.