O pętli

Pętla Żmigród (czarna) jest średniej długości pętlą i liczy sobie 65 km. W zależności od tempa, umiejętności i czasu możemy ja pokonać w jeden dzień lub podzielić na etapy przedzielone noclegami. Można ją oczywiście pokonywać w dowolnym kierunku. Na trasie pętli jest kilka łączników wyprowadzających szlak na różne kierunki – południowy, zachodni, wschodni i północny. Fragmenty pętli mogą też być odcinkami rajdów prowadzącymi właśnie w tych kierunkach. Jeśli zdecydujemy się na popas lub nocleg w trakcie rajdu, możemy skorzystać z oferty gospodarstw agroturystycznych, a wkrótce także hotelu w Rudzie Sułowskiej. W okolicy nie ma niestety stanic konnych czy miejsc przygotowanych do biwakowania. Szlak prowadzi tu przez jedne z najpiękniejszych i najbogatszych przyrodniczo obszary (rezerwaty Stawy Milickie oraz Olszyny Niezgodzkie). Stykamy się tu z najpierwotniejszym charakterem Doliny Baryczy. Podróżujemy przez zróżnicowane lasy od borów sosnowych przez grądy do olsów, łęgów i innych. Są tu bagna, rozlewiska, mokradła oraz łąki, często podmokłe. Wreszcie napotykamy stawy, w tym te największe jak Jamnik, Grabówka, a nieopodal szlaku Staw Stary. Ten pierwotny charakter, widoczny zwłaszcza w południowo-zachodniej części pętli, sprzyja także bogactwu zwierzyny, które znajduje tu znakomita ostoję. Oprócz przyrody na trasie znajdują się także zabytki i intrygujące, tajemnicze miejsca, jak choćby Szwedzki Kamień, Wzgórza Czarownic, stare cmentarzyska i grodziska. Pozostałościami po II wojnie światowej są droga i tama Göringa, ślady po obozach pracy, a także resztki umocnień ziemnych Linii Bartolda. Niestety spora część szlaku prowadzi asfaltem. Są to odcinki od Jamnika przez Rudę Żmigrodzką do Niezgody, a także z Grabówki do Rudy Żmigrodzkiej. Na szczęście nie są to zbyt ruchliwe drogi. Oczywiście i tak należy zachować tu szczególną ostrożność. Dyskomfort rekompensują także wspaniałe widoki. Możemy podziwiać przepiękną panoramę na stawy Jamnik i Grabówka, a także pierwotny i dziki charakter Doliny Baryczy w Rezerwacie Olszyny Niezgodzkie. Sporą część tych odcinków można pojechać szerokim poboczem (nawet zaprzęgiem: Grabówka–Ruda Sułowska). Pozostała część prowadzi drogami głównie gruntowymi. Całość bez większych trudności jest do przejechania dla zaprzęgów. Ruda Sułowska to główna siedziba Zarządu spółki Stawy Milickie SA. Powstaje tam też centrum turystyczno-edukacyjne.

Przebieg pętli

Start:
Pętlę Żmigród możemy rozpocząć w kilku miejscach. Niestety w okolicy nie ma ośrodków jeździeckich i albo trzeba się zdać na własne konie bądź dojechać lub dowieźć konie z ośrodków nieco dalej położonych. Na start możemy wybrać Majątek Ziemski Niwa w Piotrkosicach, Kompleksowe Usługi Turystyczne w Dolinie Baryczy Maciej Kowalski stajnia w Niesułowicach, Rudę Sułowską czy Rudę Żmigrodzką.
Trasa:
Ruda Sułowska – Grabówka –
Łącznik:
Grabówka – Niezgoda (zniszczony asfalt na prawie całym odcinku drogi)
Grabówka – Olsza
Łącznik: Olsza – Baranowice – Piotrkosice
Łącznik: Olsza – Wilkowo
Olsza – Niezgoda – Ruda Żmigrodzka – Jamnik – Książęca Wieś
Łącznik:
Książęca Wieś – Staw Sieczkowski
Książęca Wieś – Gruszeczka – Łąki –
Łącznik:
Łąki – Lasowice –
Łąki – Sułów
Łącznik:
Sułów/Sulimierz skrzyżowanie szlaku – Sulimierz – Węgrzynowo –
Łącznik:
Sułów/Sulimierz skrzyżowanie szlaku – Piotrkosice
Sułów – Ruda Sułowska

Ważne telefony

Inne ważne telefony
Centrum Informacji Turystycznej, Milicz, pl. ks. E. Waresiaka 7, tel. 71 383 00 35, www.it@milicz.pl.
Subregionalne Centrum Informacji Turystycznej Baszta, ul. Parkowa 1, 55-140 Żmigród, tel. 71 385 39 31, e-mail: it@zmigrod.com.pl, www.it-zmigrod.pl.
Nadleśnictwo Milicz, ul. Trzebnicka 18, 56-300 Milicz, tel. 71 380 93 01.
Nadleśnictwo Żmigród, ul. Parkowa 4A, 55-140 Żmigród, tel. 71 385 30 52.

Restauracje

Restauracje

Stawy Milickie, Ruda Sułowska – w budowie

 

Noclegi

Noclegi

Turystyka Wiejska „Ceglany Dom” Anna Moczulska, Koruszka 13, 56-300 Milicz, tel. 697 987 326, e-mail: admoczulska@wp.pl, www.ceglanydom.eu, możliwość noclegu z koniem. DBP

Ostoja Konika Polskiego w Miliczu. Domki i pole namiotowe. Kontakt: zarządca Jan Latos, tel. 501 346 043, www.grmilicz.pl, możliwość noclegu z koniem.

Agroturystyka Głowaczówka, Ruda Sułowska 11a, 56-300 Milicz, tel.: 71 383 41 36; 693 905 667, e-mail: glowaczowka@op.pl, www.glowaczowka.pl.

Agroturystyka U Kangura, Ruda Żmigrodzka 52, 55-140 Żmigród, tel. 501 183 949.

Agroturystyka Łazy Małe Maja Stryjska, Łazy Małe 20, 56-321 Bukowice, tel.: 660 441 410; 71 38 333 67, e-mail: majastryjska@gmail.com, www.stajnialazymale.pl, możliwość noclegu z koniem. DBP

Stanice/wiaty turystyczne: Lasowice nad Krępicą Koło Łowieckie Sokół, Gogołowice, Słabocin.

Ośrodki jeździeckie

Ośrodki jeździeckie/stajnie

Kompleksowe Usługi Turystyczne w Dolinie Baryczy, Maciej Kowalski, spec. koniki polskie, Niesułowice, 56-300 Milicz, tel. 665 145 094, e-mail: kowalski.mat@gmail.com, www.baryczturystyka.pl. DBP

Stajnia Łazy Małe, Maja Stryjska, Łazy Małe 20, 56–321 Bukowice, tel.: 660 441 410; 71 38 333 67, e-mail: majastryjska@gmail.com, www.stajnialazymale.pl, możliwość noclegu z koniem. DBP

Majątek Ziemski Niwa, Hanna i Romuald Jankowscy, Piotrkosice 60, 56-300 Milicz, tel. 605 839 339, e-mail: mistral86@wp.pl, możliwość noclegu z koniem

Stajnia Ruda Sułowska, Tadeusz Dolny, Ruda Sułowska 11B, 56-300 Milicz, tel. 665 458 586.

Stawy Milickie SA, oferta FotoSafari (Birdwatching), Ruda Sułowska 20, 56-300 Milicz, tel. 71 38 47 110 (wewn. 21); 785 050 553, e-mail: biuro@stawymilickie.pl, www: stawymilickie.pl. DBP

Inne

Kowal
Łukasz Banasiak, Potasznia 15, 56-300 Milicz, tel. 607 349 595.
Sklep z artykułami jeździeckimi
Sklep Jeździecki SKAT, Karolina Pochodyła, Sławoszowice, ul. Kolejowa 9, 56-300 Milicz, tel. 728 825 528, e-mail: sklep.skat@op.pl.
Weterynarze
Michał Trawiński, ul. Grunwaldzka 39, 56-330 Cieszków, tel.: 601 618 867; 71 384 81 55, www.cieszkow.com.
Piotr Łoś, ul. Parkowa 2, Krośnice, tel. 794 654 321, equipatrol@gmail.com.

Żmigród Loop (approx. 65 km)

Żmigród loop (black) goes through some of the most beautiful and rich natural areas (Milicz Ponds and Olszyny Niezgodzkie-nature reserves). This is the primordial form of the Barycz Valley. Sections of the trail from Jamnik through Ruda Żmigrodzka to Niezgoda and from Grabówka to Ruda Żmigrodzka are asphalt road and not too busy. The horse and cart teams won’t have too much difficulty driving through this route.

Route: Ruda Żmigrodzka – Książęca Wieś – Łąki – Ruda Sułowska – Grabówka – Olsza – Staw Niezgoda – Dąbki – Ruda Żmigrodzka

Ciekawe miejsca

Ruda Sułowska

Ruda Sułowska

Ruda Sułowska to wieś wielodrożnicza, położona w Dolinie Środkowej Baryczy, na wysokości 98 m n.p.m. nad rzeką Młynówką Sułowską. Miejscowość ta jest w granicach Rezerwatu „Stawy Milickie”, który w tej części obejmuje 1139 ha, w tym 799 ha stawów, 148 ha lasów i 192 ha innych powierzchni. Na północy i południu otaczają ją stawy należące do Kompleksu Ruda Sułowska (ok. 800 ha). Na wschód od wsi odkryto osady otwarte kultury łużyckiej. Wieś powstała w XVI wieku, jej mieszkańcy zajmowali się wytopem rudy żelaza z rudy darniowej. To właśnie m.in. w odkrywkach po wydobyciu rudy tworzono później stawy hodowlane. Niemiecka nazwa wsi brzmiała Sulau-Hammer. Tutaj znajduje się główna siedziba Zarządu spółki Stawy Milickie SA. Tworzone jest tu centrum turystyczno-edukacyjne – hotel, restauracja, łowisko, naturarium, skansen, minizoo itp. Ruda Sułowska to Dolnośląska Wieś Bociania. Jej położenie między stawami, które wraz z łąkami i ciekami wodnymi tworzyło doskonałe żerowiska dla boćków, sprawiało, że w roku 1959 było tu aż 21 gniazd tego ptaka. Dziś funkcjonują jedynie 3 gniazda. Jest to przykład, niestety smutnej tendencji znacznego spadku populacji bocianów. Wynika to przede wszystkim ze zmian w agrokulturze i krajobrazie rolniczym (monokultury). Przez wieś płynie Młynówka Sułowsko-Radziądzka z powodzeniem nadająca się do spływów kajakowych.

Kompleks Ruda Sułowska

Kompleks Stawno

Kompleks Ruda Sułowska zajmuje obszar 799 ha. Tworzy go 20 ponad akwenów Na jego terenie znajduje się drugi co do wielkości staw Doliny Baryczy. Jest to Duża Mewa (prawie 300 ha). Najmniejsze zbiorniki – zimochowy zajmują zaledwie 0,5 ha. Stawy tego kompleksu są zasilane przez Młynówkę Sułowsko-Radziądzką oraz Kanał Południowy (tzw. Mała Młynówka), czyli właściwie przez Barycz, z której Młynówka wypływa przy jazie w Sułowie. Nie jest znana dokładnie historia tych stawów i czas powstania pierwszych z nich. Najstarszy dokument, który potwierdza ich istnienie, to kronika parafii sułowskiej z 1618 r. W latach 60. XX wieku przebudowano i zmodernizowano wiele stawów tego kompleksu. Powstały nowe zbiorniki, a część starych podzielono groblami na mniejsze.

Rezerwat Stawy Milickie

Rezerwat Stawy Milickie

Rezerwat Stawy Milickie to największy w Polsce ornitologiczny Rezerwat Przyrody i drugi co do wielkości spośród wszystkich w Polsce. Ma powierzchnię 5324,31 ha, został utworzony w 1963 r. Pod względem powierzchni jest większy od niektórych parków narodowych. Został włączony do listy najcenniejszych obszarów wodno-błotnych, które chroni międzynarodowa konwencja z Ramsar. Jako jedyny obszar wodny z Polski znajduje się na liście ONZ Living Lakes (Żyjące Jeziora). Obecnie trwają starania o umieszczenie na liście UNESCO. Rezerwat chroni ptaki i ich siedliska. Można tu zaobserwować ok. 280 gatunków, w tym 169 to gatunki lęgowe (w Polsce występuje stale ok. 320 gatunków ptaków).

Wzgórza Czarownic

Wzgórza Czarownic

Wzgórza Czarownic rozciągają się na zachód od Stawu Duża Mewa. Są to piaszczyste wydmy utworzone przez wiatr. Porasta je bór sosnowy. Według legend miały się tu dawniej odbywać sabaty czarownic. W okolicy natrafimy na ślady różnych cmentarzysk, w tym szwedzkich pozostałych po wojnie 30-letniej. Rośnie tu dąb, którego zasadził ponoć sam Karol XII na miejscu obozowiska. W lesie między Stawem Duża i Mała Mewa spotkamy „Parę kochanków”. Są to dwa zrośnięte w miłosnym uścisku drzewa – dąb i sosna. Jest to pomnik przyrody. Według legendy jest to para kochanków zamienionych w drzewa przez złe czarownice.

Ślady dawnej granicy

Ślady dawnej granicy

Ślady dawnej granicy. Dzisiejsza granica województw dolnośląskiego i wielkopolskiego była dawniej granicą między II Rzeczypospolitą a Niemcami (1918–1939). Niemcy wzdłuż całej granicy państwowej stawiali charakterystyczne budowle graniczne. Należały do nich m.in. budynki strażnic, które w tych okolicach są choćby w Baranowicach, Olszy i innych. Nie są to jedyne ślady dawnej granicy polsko-niemieckiej w Dolinie Baryczy. W Baranowicach natkniemy się na ostatni pozostały szlaban graniczny z tego okresu. W wielu miejscowościach nagle urywają się drogi. Granice w Dolinie Baryczy często przebiegały choćby rowami, jeden z nich do dziś nazywa się Rowem Granicznym (Rów Śląski).

Niezgoda

Niezgoda

Niezgoda to wieś wymieniana od roku 1591. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od dawnego konfliktu sąsiedzkiego. Założył ją baron Henryk Kurzbach. We wsi funkcjonowały wtedy m.in. młyn wodny, owczarnia i działali bartnicy. Na przełomie XVII i XVIII wieku istniała w osadzie hodowla węży i wydr (tępicieli gryzoni). Od 1838 r. działała we wsi szkoła. W 1843 r. książę Hetzfeld wzniósł w okolicy pałacyk myśliwski wraz ze zwierzyńcem (1,5 tys. ha, zniszczony przez Rosjan w 1945 r.). Polowali tu m.in. cesarze: Wilhelm I i Wilhelm II, a później również nazista – Hermann Göring. Był to obiekt o warunkach spartańskich – pozbawiony bieżącej wody, toalet i prądu. W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936–1945 miejscowość nosiła nazwę Jagdhausen. Po II wojnie światowej teren zasiedlili osadnicy wywodzący się przede wszystkim z Huciska w rejon brzeżańskim. W 2009 r., w części Dąbki, postawiono drewnianą rzeźbę krokodyla, stworzoną przez lokalnego artystę. W okolicach Niezgody na Baryczy zlokalizowany jest jaz zwany Tamą Göringa (dawniej Wielka Śluza). Jest to jedyny drewniany jaz na Baryczy. Pochodzi z XVI wieku. Stała wysokość piętrzenia wynosi 2,16 m, strefa piętrzenia zaczyna się 1,5 km przed jazem. Obok przebiega też brukowana droga zwana Drogą Göringa. Oba obiekty nie miały nic wspólnego z Hermannem Göringiem, poza tym że polował on w okolicznych lasach (podobno na drodze doszło do śmiertelnego postrzelenia przez Göringa człowieka z naganki). W 1993 r. osiedlono w tym rejonie bobry pochodzące z Puszczy Knyszyńskiej. Przez wieś przebiega ścieżka edukacyjna Trzy stawy, zapoznająca turystów z przyrodą Stawów Milickich. Na stawie Niezgoda jest czatownia Pod Kormoranem. Z kolei na Stawie Starym (największy staw Doliny Baryczy – prawie 300 ha) znajduje się wieża widokowa. Dziś te okolice są także popularne wśród myśliwych. W Niezgodzie znajduje się kwatera myśliwska.

Rezerwat „Olszyny Niezgodzkie”

Rezerwat „Olszyny Niezgodzkie”

Rezerwat „Olszyny Niezgodzkie”, który zajmuje 74,28 ha, utworzony został w 1987 r. w celu zachowania naturalnego obszaru bagiennego olszyn w zasięgu rzeki Ługi. Znajduje się on na południe od wsi Niezgoda. Od zachodu graniczy z asfaltową drogą leśną prowadzącą z Niezgody do Rudy Żmigrodzkiej, a od wschodu z uregulowaną obwałowaną rzeką Ługa (Stara Barycz). Na wschód od niej na obszarze ok. 150 ha rozciągają się olsy. Przed wojną na tym terenie istniał dużo większy rezerwat Die Luge (Ługa) o powierzchni ponad 250 ha. Po II wojnie niestety nierozważna działalność człowieka – uregulowanie i obwałowanie Ługi (przez co przestała się rozlewać) – doprowadziła do osuszenia części terenów. Olszyny Niezgodzkie to jedno z ostatnich miejsc, w których Dolina Baryczy zachowała swój pierwotny charakter. Lasy to fragmenty ok. 100-letnich drzewostanów olszowych, poprzerywane porębami, uprawami leśnymi i młodnikami. W pobliżu asfaltowej drogi rośnie także kilka okazałych dębów szypułkowych, z których najgrubszy ma 675 cm w obwodzie i jest pomnikiem przyrody. Kilka z nich ma charakterystyczne wydrążone liczne otwory. Powstają one za sprawą chronionego koziroga dębosza, którego larwy przez trzy pierwsze lata swojego życia bytują w pniach dębów. Ogółem flora roślin naczyniowych rezerwatu zawiera 276 gatunków (w tym 26 gatunków drzew, 23 gatunki krzewów i 227 gatunków roślin zielonych). Oprócz roślin olszyny są także ostoją ssaków, płazów i gadów. Na tym terenie licznie występują bobry, których ślady działalności łatwo dostrzec z drogi asfaltowej Niezgoda–Ruda Żmigrodzka. Coraz gorszy bilans wodny, suche lata i nienajlepsza gospodarka wodna są olbrzymim zagrożeniem dla podmokłych środowisk takich jak olszyny. Może właśnie bobry, wskutek swojej inżynierii wodnej, będą wstanie zapobiec degradacji tego niezwykle cennego i unikatowego ekosystemu, który niegdyś był bardzo powszechny w Dolinie Baryczy. Dzięki olszynom przetrwały także żurawie, których byt zagrożony był w całej Europie.

Ruda Żmigrodzka

Ruda Żmigrodzka

Ruda Żmigrodzka to wieś wzmiankowana w 1591 r. Nazwa wskazuje na istnienie we wsi ośrodka wydobycia i przetwórstwa rudy darniowej. W miejscu jej dawnego wydobycia założono otaczające wieś stawy: Pański (po stronie zachodniej) i Rudy (po stronie wschodniej), które zostały zlikwidowane na początku XIX wieku. Staw Rudy został odtworzony w latach 80. XX w. na powierzchni 150 ha, a na miejscu Stawu Pańskiego dziś zbudowane są nowe stawy, położone po obu stronach szosy z Rudy Żmigrodzkiej do Radziądza. Na północ od wsi znajdują się rozległe lasy, w wielu miejscach podmokłe, a na południe płynie Barycz. Do dziś we wsi zachowały się stare budynki o konstrukcji szachulcowej. Obecnie na Stawie Rudym funkcjonuje największe w Europie łowisko karpiowe. Prowadzi tu także ścieżka przyrodnicza. Przy stawie Rudym jest specjalna ściana edukacyjna pozwalająca podglądać ptaki. We wsi jest też miejsce wypoczynku, a także gospodarstwo agroturystyczne. Przy drodze do Radziądza znajduje się Gospodarstwo Rybackie Jana Krzysztofa Raftowicza – certyfikat Dolina Baryczy Poleca. Powstaje tam smażalnia z zapleczem.

Kompleks Jamnik

Kompleks Jamnik

Kompleks Jamnik składa się z 4 akwenów: Jamnika Nowego, Jamnika Górnego, Jamnika Dzikiego i największego z nich Jamnika Dolnego, nad którego południowo-zachodnim brzegiem leży niewielka osada. Od niej pochodzi nazwa Jamnik. Pierwotnie był tu jeden duży staw, który w późniejszych czasach podzielono groblami na 4 mniejsze. Na stawie tym ornitolodzy zanotowali rekordową liczbę bielików. W trakcie odłowów ucztowało tu ponad 120 tych ptaków.

Książęca wieś

Książęca wieś

Książęca wieś – tu także znajdował się hitlerowski obóz pracy.

Kolejka wąskotorowa

Kolejka wąskotorowa

Kolejka wąskotorowa. Jej historia sięga końca XIX wieku, kiedy miejscowości Doliny Baryczy potrzebowały lepszej komunikacji zarówno ze stolicą Dolnego Śląska – Wrocławiem, jak i między sobą. W 1893 r. powołano spółkę akcyjną Żmigrodzko-Milicka Kolej Powiatowa, która zajęła się budową i eksploatacją kolejki. Ze względu na niższe koszty budowy zdecydowano się na rozstaw torów 750 mm. W 1895 r. powstała następna spółka Kolejka Wrocławsko-Trzebnicko-Prusicka. Dzięki temu powstał jeden system kolejki wąskotorowej o łącznej długości 97 km od Wrocławia do Sulmierzyc. Początkowo kolejka służyła do przewozu buraków cukrowych, transportu drewna, a zwłaszcza w późniejszym okresie obsługiwała ruch lokalny (częste składy mieszane). Po wojnie woziła także piasek z kopalni w Sułowie. Pociąg rozwijał „oszałamiającą” prędkość 20 km/h. W 1985 r. ciuchcia zagrała w filmie Radosława Piwowarskiego Pociąg do Hollywood. Niestety okres przemian ustrojowych, a zwłaszcza gospodarczych na początku lat 90. XX wieku nie był sprzyjający dla kolejki, którą najpierw zamknięto, a potem rozebrano większość infrastruktury, w tym tory, podkłady, mostki, budynek dworca w Miliczu. Symbolicznym i dramatycznym aktem końca kolejki było wywiezienie zabytkowej lokomotywy. Dziś na odcinku 22 km, dawnym torowiskiem, prowadzi ścieżka rowerowa. Zaczyna się przy dawnym dworcu kolejki w Sułowie, a kończy w Grabownicy. Trwają pracę nad jej rozbudową i połączeniem przez Żmigród i Prusice, Trzebnicę do Wrocławia. Na ścieżce spotkamy kolejowe znaki, semafory, szlabany, a w kilku miejscach także wagoniki.

Kamień Napoleona/Szwedzki kamień

Kamień Napoleona/Szwedzki kamień

Kamień Napoleona/Szwedzki kamień znajdował się kiedyś na styku granic trzech wielkich posiadłości (Wolnych Państw Stanowych) Maltzanów, Hatzfeldów oraz sióstr z Trzebnicy. Rysa na kamieniu ma pochodzić od szabli, które na nim były ostrzone przez żołnierzy maszerujących tędy wojsk.

Gruszeczka

Gruszeczka

Gruszeczka to wieś założona po zakończeniu wojny 30-letniej przez rodzinę Maltzanów. Do nich należała też pobliska szkółka rododendronów. Pochodzące stąd krzewy rosną m.in. w milickim parku. We wsi jest kilka domów o konstrukcji szachulcowej. Nieopodal tej miejscowości w 1943 r. hitlerowcy założyli obóz pracy.

Sułów

Sułów

Sułów to wieś, położona nad Baryczą, 96–115 m n.p.m., na wschodnim krańcu Kotliny Żmigrodzkiej, która styka się tu poprzez przewężenie z Kotliną Milicką. Początek osadnictwa sięga 1700–1400 lat p.n.e. Nazwa wsi oznacza, że była własnością Suła. Pisana jako Sulow po raz pierwszy pojawia się w dokumentach w 1351 r., kiedy dobra te nabył od biskupa wrocławskiego Konrad Oleśnicki. W 1399 r. w okolicach dzisiejszej „tamki” nad Młynówka przy drodze do ośrodków wypoczynkowych, znajdował się zamek myśliwski, który był siedzibą starosty, a pod koniec XV wieku stał się siedzibą rozbójników i z tego powodu z rozkazu królewskiego został zburzony w 1488 r. Sułów to osada, która miała prawa miejskie od 1755 r. Do 1945 r. niemiecka nazwa miejscowości brzmiała Sulau. Po zakończeniu wojny Sułów stracił prawa miejskie. Mimo to do 1978 r. był siedzibą gminy Sułów. Obecnie we wsi znajdują się dwa poewangelickie kościoły, zbudowane z muru pruskiego. Na zachód od rynku jest barokowy kościół parafialny pw. św.św. Piotra i Pawła z 1731–1767 r., który został zbudowany na planie krzyża. Obok stoi drewniana dzwonnica, a wokół kościoła rosną 360-letnie dęby. W części północnej wsi jest z kolei kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej, dawny zbór z 1765 r., zbudowany na planie ośmiokąta. Największą budowlą jest jednak barokowy pałac z ok.1680 r. otoczony 11-hektarowym parkiem z pomnikowymi okazami lip, platanów, dębów, buków i jesionów. Naprzeciw pałacu do dziś stoi stary spichlerz z 1820 r. zbudowany z muru pruskiego. W rynku, którego nawierzchnia była niegdyś wyłożona brukiem w kształcie krzyża, znajdują się dwa ciekawe budynki. Pierwszy z nich to budynek z podcieniami, w którym 12.03.1831 r. odpoczywał podróżujący Juliusz Słowacki. Obecnie znajduje się w nim Izba Regionalna, w której można obejrzeć eksponaty pochodzące z wykopalisk prowadzonych w regionie. Druga budowla z charakterystyczną wieżyczką i zegarem pełniła funkcję dawnego ratusza (obecnie jest tu bank). Przy wylocie na Milicz znajduje się tzw. Szwedzka Górka, przy której doszło w 1645 r. do jednej z bitew toczącej się wówczas wojny trzydziestoletniej, w której starły się wojska szwedzkie i austriackie. W trakcie bitwy poległ szwedzki generał i 151 jego żołnierzy, których pochowano na tym wzgórzu pod ogromnym głazem, przy którym postawiono metalowy krzyż.