Szlak konny Wzgórz Trzebnickich

O Szlaku

Powiat Trzebnicki to wyjątkowo atrakcyjne miejsce do uprawiania turystyki konnej. Zróżnicowany teren z pagórkami o wygładzonych zboczach oraz dobrze rozwiniętą siecią dolin powoduje, że każdy miłośnik jeździectwa odnajdzie tu szlaki odpowiednie do swojego stopnia zaawansowania. Południowa część trasy wiedzie przez Wzgórza Trzebnickie usytuowane pomiędzy Obornikami Śląskimi a Trzebnicą. Stoki wzgórz, szczególnie w gminie Oborniki Śląskie, pokryte są zróżnicowanymi liściastymi i iglastymi lasami, natomiast najbliższe otoczenie Trzebnicy to malownicze sady. W tej części trasy wzniesienia nierzadko przekraczają 200 m n.m.p. Od wschodu trasa przebiega przez tereny Gminy Zawonia, po czym łączy się ze szlakiem konnym LGD Dobrej Widawy. Tutaj szlak przecina lasy Grochowej, docierając do Kuźniczyska, a następnie do Czeszowa, w okolicy którego odnajdziemy liczne stawy. Północny przebieg trasy ma zdecydowanie łagodniejszy charakter. Przebiega on przez północną część Gminy Trzebnica oraz Gminę Prusice, wiodąc głównie przez pola i łąki.

Szlak w swoim zarysie tworzy pętlę wiodącą przez obszary Gmin Wisznia Mała, Zawonia, Prusice, Trzebnica oraz Oborniki Śląskie. Łączna długość szlaku to 167 km. Swoją wędrówkę możemy rozpocząć z dowolnego miejsca postojowego.

PIERWOSZÓW – KUŹNICZYSKO

Odcinek w większości przebiega przez południowe obszary Wzgórz Trzebnickich, gdzie wzniesienia nierzadko przekraczają 200 m n.p.m. Trasa o niezwykłych walorach widokowych, szczególnie w okolicach miejscowości Skotniki. Wiedzie zarówno przez tereny otwarte, a także przez rozległe tereny leśne w pobliżu miejscowości Budczyce.

ODCINEK: KUŹNICZYSKO – PRUSICE

Od miejscowości Kuźniczysko trasa wiedzie głównie przez tereny otwarte, pola i łąki, a także przez drobne zagajniki leśne. Teren o łagodnym charakterze, niekiedy lekko pagórkowaty. Podążając w kierunku północnym w stronę miejscowości Brzezie, dotrzemy na tereny szlaków konnych Doliny Baryczy.

ODCINEK: PRUSICE – TACZÓW MAŁY

Odcinek zróżnicowany zarówno pod względem rzeźby terenu jak i szaty roślinnej. Wiedzie zarówno przez obszary uprawne tj. pola i łąki, a także lasy oraz sady. Trasa w swoim południowym odcinku przebiegająca w główniej mierze przez obszary Wzgórz Trzebnickich.

 

Czachowo

Pałac. Po roku 1905 właścicielem był Bolko von Richthofen, od lat trzydziestych Georg Konrad Kissling. Budowla powstała na początku XIX w. W XX wieku nastąpiła gruntowna przebudowa, po której uzyskała formę zamku w wydaniu późnego historyzmu z elementami secesji. Zachował się wystrój klatki schodowej i sali widowiskowej na parterze, kute żelazne XVIII wieczne drzwi. Park krajobrazowy. Powstał w XIX w., na północny-zachód od pałacu przy drodze parkowej znajduje się basen pełniący funkcje paludarium – hodowla roślin ozdobnych.

Czeszów

Kościół filialny p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Kościół neogotycki, wzniesiony w 1902 r., obok cmentarz, który był filią kościoła w Złotowie.

Głuchów Dolny

Pałac. Budowla pochodzi z drugiej połowy XVIII w., przebudowa przeprowadzona na przełomie XIX/XX w. uzyskała charakter wiejskiej rezydencji o formach łączących neobarok i neorenesans (centralny portyk kolumnowy i ryzalit z trójkątnym szczytem, aneksy tarasów, szczyty o wolutowych spływach). Mury piwnic oraz część pomieszczeń piwnicznych powstały w drugiej połowie XVIII wieku, w latach osiemdziesiątych XIX wieku pałac zyskał obecną postać.

Kuźniczysko

Kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia NM Panny (dawny ewangelicki). Wieś byłą leśną kolonią w 1250 r. kupioną przez cysterki z Trzebnicy i pozostawała ich własnością aż do sekularyzacji w 1810 r. Budowla powstała w 1746 r., do 1790 r. odbywały się tu msze w języku polskim. Rzadki przykład zachowanej w całości drewnianej budowli kościelnej z wieżą.

Sucha Wielka

Pałac. Przed 1783 r. właścicielami byli m. in. von Strachwitz i von Diebitsch. Pałac powstał prawdopodobnie u schyłku XVIII wieku lub na początku XIX wieku. W XX w. nastąpiła modernizacja dachu i elewacji. Budowla zachowała barokowy charakter, w klasycznym barokowym układzie „entre cour et jardin”. W ostatniej ćwierci XIX w. park przekształcony w naturalistyczny. Przed pałacem lipy z czasów budowy i staw. Zachowana zabudowa folwarczna, w tym domy mieszkalne i stary mur graniczny, ciekawostkę stanowi barokowa ptaszarnia z XIX w.

Trzebnica

Międzynarodowe Sanktuarium św. Jadwigi wraz z klasztorem sióstr Boromeuszek. Obiekty zaliczane do zabytków klasy zerowej przyciągają tysiące turystów z całego świata. Trzebnicki kościół jest najstarszym sanktuarium na Śląsku – uświęconym kultem św. Jadwigi oraz jedną z ważniejszych nekropolii Piastów Śląskich. Spoczywa tu Książę Henryk Brodaty oraz wielu członków tego rodu. Jest również pierwszą na ziemiach polskich budowlą ceglaną. W następstwie wielokrotnej przebudowy powstała z niego trójnawowa świątynia o wystroju barokowym z elementami rokoka. Z pierwotnej – późnoromańskiej budowli zachowały się zręby murów, dwa portale – Dawidowy i Maryjny, krypta św. Bartłomieja oraz kaplica św. Jana Chrzciciela. Z XIII wieku pochodzi też kaplica św. Jadwigi – pierwsza w Polsce budowla w stylu czysto gotyckim. Do pereł sztuki barokowej zalicza się m. in: wykonany z marmuru i alabastru imponujący sarkofag św. Jadwigi, stojące przed prezbiterium posągi św. Jadwigi i św. Elżbiety, ołtarz główny i ambonę – dzieła wybitnego rzeźbiarza F.J. Mangoldta, a także obrazy M. Willmanna, zwanego „śląskim Rembrandtem” i F.K. van Bentuma. W dwupiętrowej zakrystii romańskiej urządzono Muzeum Kultu Św. Jadwigi, z cennymi zbiorami sztuki sakralnej od XIII w., w tym z relikwiarzem z czaszką św. Jadwigi z 1553 r. Zbiory muzeum wiążą się przede wszystkim z historią Zgromadzenia ale obejmują także i inne eksponaty. Ramy czasowe zebranych pamiątek sięgają do czasów współczesnych. Do nich należy kompletny zestaw medali papieskich, z okresu pontyfikatu papieża Jana Pawła II oraz zbiór jego wszystkich encyklik i adhortacji. Zwiedzanie muzeum po wcześniejszym ustaleniu terminu (tel. 71 388 78 26). Zespół jest jednym z dwunastu zachowanych największych średniowiecznych zabytków architektury sakralnej w środkowej Europie i zajmuje ważne miejsce na europejskim Szlaku Cysterskim.

Zawonia

Kościół parafialny św. Jadwigi. Pierwszy kościół wzniesiony w XV w., obecny zbudowany w 1689 r. barokowy, remontowany na początku XX w. We wnętrzu późnobarokowy ołtarz główny z obrazem św. Jadwigi, ambona oraz organy zbudowane przez świdnicką firmę Schlag, boczne ołtarze neogotyckie z końca XIX w. Obok kościoła cmentarz katolicki z pierwszej połowy XVI w. Kościół ewangelicki (ob. szkoła) z lat 1798-1800, wieża z 1936 r.

 Koczurki

Kościół parafialny Nawiedzenia NM Panny. Zbudowany na przełomie XVIII i XIX w. o formach wczesnoklasycystycznych. We wsi także barokowa figura św. Jana Nepomucena.

Komorówko

Kościół filialny i dawny ogród klasztorny. Wieś od XIII w. stanowiła własność klasztoru cysterek z Trzebnicy, w drugim ćwierćwieczu XVIII w. powstał tu pałac (tzw. „Lustschloss”) z inicjatywy opatki Zofii Anny Korczyńskiej, gdzie zakonnice przyjeżdżały na letnisko. Przy pałacu założono także ogród i winnicę, który możemy sytuować w miejscu dzisiejszego ogrodu przy szachulcowym budynku mieszkalnym. Na początku XX w. po wschodniej stronie pałacu powstał budynek mieszkalno – gospodarczy i neoromański kościółek o szachulcowym szczycie i wieży, zapewne zbudowany w miejscu dawnej kaplicy. Pałac został rozebrany. Na uwagę zasługują pomnikowe dęby w alei prowadzącej dawniej do pałacu.

Pawłów Trzebnicki

Kościół filialny p.w. Apostołów św. Piotra i Pawła (dawny ewangelicki). W 1208 r. wieś została nadana przez księcia Henryka I Brodatego klasztorowi cysterek z Trzebnicy i pod zarządem klasztornym pozostała do sekularyzacji w 1810 r. W 1550 r. protestanci zajęli istniejącą wówczas kaplicę, która w 1671 r. z powrotem wróciła do katolików, a po 1708 r. utworzono tu parafię protestancką i rozpoczęto na miejscu dawnej kaplicy budowę obecnego kościoła, w połowie XIX wymieniono pokrycie z gontu na łupek. Barokowy kościół zbudowany w latach 1708-1709 ma konstrukcję szachulcową, o widocznych na zewnątrz ciemnych belkach i tynkowanych ścianach wypełniających, zbudowany jest na planie krzyża greckiego z ośmiobokiem w środku, co uwidacznia się w bryle z wyższą częścią centralną nakrytą własnym wielospadowym wysokim dachem z latarnią, sygnaturki na szczycie. Wewnątrz znajdują się dwie kondygnacje drewnianych empor i empora organowa wsparte na słupach. Zachowany cały wystrój świątyni m. in. numeracja miejsc, dekoracja płycin i polichromowane podniebienia empor, szafa liturgiczna, drewniany ołtarz barokowy z obrazami olejnymi z ok. 1710 r., późnogotycki tryptyk z malowanymi skrzydłami z ok. 1470 r., barokowa ambona z baldachimem z 1711 r., barokowy prospekt organowy z pierwszego ćwierćwiecza XVIII w., krucyfiks neobarokowy z drugiej połowy XIX w. W południowej zewnętrznej ścianie kościoła epitafium piaskowcowe z 1684 r. Dzwonnica. Wolnostojąca czworoboczna drewniana dzwonnica kryta gontem powstała na początku XVIII w.

Prusice

Kościół św. Jakuba w Prusicach. We wnętrzu okazały alabastrowo-marmurowy nagrobek Melchiora von Hatzfelda, cesarskiego marszałka, bohatera wojny trzydziestoletniej i wyzwoliciela Krakowa spod panowania Szwedów. Sarkofag jest godny zainteresowania nie tylko, dlatego, że jest najwybitniejszym grobowcem z motywami militarnymi na Śląsku, ale istotne jest to, że w Laudenbach, miejscowości położnej w Badenii Wirtembergii, znajduje się identyczny nagrobek, który mieści serce marszałka Melchiora von Hatzfelda. Do kościoła św. Jakuba nagrobek przyjechał w 29 skrzyniach, a jego odkucie trwało cztery lata. Rzeźby na nim mówią o ziemskich czynach, zwycięstwach i zaszczytach. Von Hatzfeld spoczywa odziany w zbroję, tak jak stawiał się na polu bitwy. Ten tryumfalny ton równoważą płaczące aniołki, otaczające tumbę, przypominając, że ziemska chwała przemija. Nie brak również makabrycznej dekoracji: prawdziwej ludzkiej czaszki nad wykonaną przez sztukatora zbroją o antycznym wyglądzie. U stóp marszałka spoczywa pies (a właściwie suczka), podtrzymując tarczę herbową. Jest to pamiątka po wiernej towarzyszce marszałka. Zwiedzając wnętrze prusickiej fary koniecznie trzeba jeszcze spojrzeć na znakomite siedemnastowieczne obrazy olejne, doskonałe rzeźby, tworzące tło dla ołtarza oraz interesujące renesansowe epitafia, wbudowane w ściany świątyni.

Bagno

Zespół pałacowy, obecnie klasztor i Wyższe Seminarium Duchowne o. o. Salwatorianów. Pierwszy zamek w Bagnie, zwany Kaltenhaus, w innym miejscu niż obecny, założony został ok. połowy XIII w. przez Konrada II. W 1337 r. rezydował tu Poppo von Haugwitz. Nowy pałac barokowy rozpoczęto budować prawdopodobnie w 1720 r. (data 1734 r. na portalu od strony parku upamiętniającym ślub z kartuszami herbowymi małżonków –Joanna Fryderyka von Wentzky i baron Heinrich Leopold von Seherr-Thoss), zakończono w 1743 r. Wschodnie skrzydło powstało ok. 1913 r., kiedy dobra należały do kupca i browarnika z Wrocławia Georga Kisslinga, zakupione przez niego w 1905 r. Do 1910 r. przeprowadzono renowację barokowej starej części pałacu, dodając nowy neobarokowy portal od strony dziedzińca. W rękach salwatorianów cały zespół znalazł się 1930 r., przeprowadzono wówczas adaptację na potrzeby zakonu, m. in. w sali balowej powstała kaplica, a pracami kierował mistrz budowlany Paweł Jarosch, zakonnik od 1933 r. Od 1953 r. działa tu seminarium duchowne. Powstał wtedy cały neobarokowy zespół bramny (stróżówka przy bramie, brama i powozownia, brama w formie łuku triumfalnego między dziedzińcem a parkiem, domek ogrodnika przy wschodnim wejściu do parku). Całość tworzy malowniczy zespół zgrupowany wokół dziedzińca, z loggiami i tarasami od strony krajobrazowego parku od południa, ze stawem z wyspą od północy. W parku m. in. blaszana altana z ok. 1905-1910 r. Po 1915 r. w miejscu dawnego zamku w lesie wzniesiono pomnik poległego w Rosji syna Kisslinga. Zwiedzanie w święta o pełnych godzinach, lub po uzgodnieniu z furtianinem.

Borkowice

W 1218 roku miejscowość wymieniona jako Villa Borkonis. W 1891 r. właścicielami zostają Prittwitzowie. Obecny pałac powstał, na miejscu starszej rezydencji wymienianej w końcu XVIII w., w czwartym ćwierćwieczu XIX w. w stylu neoklasycznym, reprezentuje późny historyzm nawiązujący do typu willi włoskiej. Obok rozciąga się park krajobrazowy z ok. połowy XIX w. Sąsiadująca zabudowa folwarczna modernizowana był w XX w.

Brochocin

Wieś wymieniona w 1303 r., o mieszkalnym domu pańskim wzmianka pochodzi z 1785 r. Zespół pałacowo-folwarczny. Obecna budowla pałacowa powstała w trzecim ćwierćwieczu XIX w., w formie łączącej typ neorenesansowej willi włoskiej i saskiego dworu neorenesansowego z neogotycką wieżą. Skrzydło północne z małą cieplarnią powstało pod koniec XIX w. Zabudowa folwarku m. in. z zachowanym gołębnikiem. W nieczytelnym obecnie parku krajobrazowym staw. Po prawej stronie pałacu cenny okaz czarnej sosny. Pałac zrujnowany, niezabezpieczony.

Brzeźno

Pałac. Pierwszymi znanymi z nazwiska właścicielami wsi była rodzina von Kospoth. Był to majątek rycerski, a pierwsze o nim wzmianki pochodzą z 1886 r., kiedy właścicielem był Moritz Jäger. W okresie międzywojennym właścicielem był Willy Rohr. We wsi znajduje się pałac zbudowany ok. 1850 r. na fundamentach starszej budowli, przebudowany w 1913 r., otoczony parkiem krajobrazowym ukształtowanym w drugiej połowie XIX w., wykorzystującym układ stawów połączonych kanałem. Zachowały się także budowle dawnego folwarku. Pośrodku parku znajduje się średniowieczny krzyż pokutny. Pałac stylistycznie reprezentuje historyzm z wieżą nawiązującą do architektury zamkowej z usytuowaną w pobliżu ośmioboczną basztą. Park został założony w drugiej połowie XIX w. Obecnie po remoncie, jest własnością prywatną.

Krościna Mała

Zespół pałacowo- folwarczny. W XIII w. wieś wchodziła w skład majątku Prusice, a w 1492 r. stała się częścią państwa stanowego (Milicz, Żmigród, Prusice) należącego do Hatzfeldów, których własność stanowiła do 1869 r. Do 1905 r. właścicielami dobra byli Schlasingerowie. Do ok. połowy XIX w. działał tu tylko folwark, pałac wybudowano po 1864 r. Prowadzono tu na dużą skalę hodowlę owiec, ok. 1880 r. na terenie wsi wydobywano węgiel brunatny. Pałac neorenesansowy, pochodzący z ok. 1880 r., ma formy nawiązujące do typu willi palladiańskiej, przed wejściem znajduje się ozdobna fontanna. Zabudowa folwarczna, w tym domy mieszkalne, pochodzi w większości z początku XX w., jeden starszy budynek o konstrukcji ryglowej – oficyna gospodarcza pochodzi zapewne z czasu budowy pałacu ok. 1880 r. Założenie parkowe jest już obecnie słabo czytelne. Pałacyk i folwark są siedzibą Doświadczalnej Stacji Oceny Odmian.

Oborniki Śląskie

Sanatoria przy ul. Trzebnickiej - dwa zespoły neoklasycystycznych budynków z początku XIX w., jedno obok Kościoła, drugie przy skrzyżowaniu z ul. Wrocławską. Kamienice, wille i pensjonaty – w mieście zachowały się liczne budynki willowe o bogatej formie architektonicznej. Pełniły one funkcje domów letniskowych lub pensjonatów. Najpiękniejsze budowle pochodzą z XIX w. i tworzą specyficzny charakter miasta. Najbardziej okazałe wille można zobaczyć idąc ulicami: Dworcową, Wyszyńskiego, Trzebnicką oraz Wrocławską. Kościół p.w. św. Judy Tadeusza – dawna świątynia ewangelicka z 1907 r., z trzema parami kaplic, po obu stronach nawy i wewnętrznymi balkonami. Po wojnie zamknięty, w 1982 r. przejęty przez Parafię katolicką. Kościół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa – neogotycki, z 1901 r., zbudowany na planie krzyża łacińskiego. Obok kościoła znajduje się Grota Maryjna.

Machnice

Wieś wzmiankowana w 1208 r. Zespół parkowo – pałacowy. Pałac klasycystyczny powstał ok. 1830, w drugiej połowie XIX w. nastąpiła niewielka przebudowa (aneks z tarasem). Budowla z charakterystycznym portykiem kolumnowym zwieńczonym tympanonem. Obecnie własność prywatna, po remoncie. Z zespołu folwarcznego interesujący spichlerz i budynek gospodarczy z ok. 1830 r. z charakterystyczna płynną linią krawędzi dachu tworzącą lukarny powiekowe. Całość otoczona słabo czytelnym parkiem.

Siemianice

Wieś wzmiankowana w 1391 r., od niej wziął nazwę Las Siemianicki, gdzie według legendy znajdują się groby mongolskie z czasu najazdu w 1241 r., W rzeczywistości są to pozostałości po kurhanach z epoki brązu (1800-800 p.n.e.). Wśród właścicieli wymieniane znane rody śląskie Strachwitz i Krekwitz. Pałac zbudowała księżna Laur von Saurma von der Jeltsch – Lorzendorf (nad wejściem inicjały LS i data 1896), zapewne na miejscu starszej rezydencji barokowej, do 1945 r. pozostawał w rękach rodziny. Obecny neorenesansowy pałac z wieżą widokową i brama wjazdową oraz park krajobrazowy typu malowniczego pochodzą z lat dziewięćdziesiątych XIX w. (m. in. cenny okaz tulipanowca), staw gospodarczy powstał w latach 20.- 30. XX w., na obrzeżach parku powstały cieplarnie, dom ogrodnika i powozownia- stajnia. Obecnie własność prywatna, po remoncie.

Strzeszów

Pałac. Dwór renesansowy powstał w latach sześćdziesiątych XVI w. (obecna część zachodnia), ok. 1640 r. nastąpiła rozbudowa w kierunku północnym, ujednolicono wówczas elewacje nowej i starej części w stylu wczesnobarokowym. W latach sześćdziesiątych XVIII w. wzniesiono nowe, barokowe skrzydło północne. Ok. 1800 r. nastąpiła zmiana wystroju wnętrz, a ok. 1900 r. radykalna ich przebudowa. Dobudowano także wieżę, ujednolicono elewację i zmieniono dach nadając budowli jednolity neobarokowy charakter. We wnętrzach częściowo zachowany wystrój (stiuki , kominek barokowy). Późnogotycka budowla powstała ok. 1498 r., wystrój ufundowany w latach 1601 – 1610 przez wrocławskich patrycjuszy Rahdigerów, właścicieli Strzeszowa od 1559 r. Na początku XIX w. powstała drewniana dzwonnica. We wnętrzu zachowane: gotycko-renesansowa chrzcielnica z pierwszej połowy XVI w. z piaskowca, z XIX. wieczną drewnianą pokrywą, drewniana ambona z połowy XVII w., dekorowana płycinami z obrazami, XV. wieczna drewniana polichromowana Pieta, drewniany, renesansowy ołtarz boczny z pierwszej połowy XVII w. drewniana nadstawa ołtarzowa z pierwszej połowy XVII w., ustawiona na współczesnej mensie, barokowy obraz na desce „Ukrzyżowanie” z pierwszej połowy XVIII w., piaskowcowe epitafium z 1612 r., dębowe drzwi z gotyckimi żelaznymi okuciami z XV w., 14 barokowych stacji drogi krzyżowej malowanych na płótnie, malowany strop z 1610 r. Dzwonnica drewniana z początku XIX w. z drewnianym zegarem słonecznym z 1900 r., dzwon z brązu z 1610 r. Wokół pałacu postromantyczny park krajobrazowy i duże założenie folwarczne z ok. 1870-1900.

Piotrkowiczki

Kościół filialny Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wzmiankowany w 1325 r., murowana budowla powstała na początku XV w., znaczna przebudowa na przełomie XVIII/XIX w. nadała mu cechy barokowe, do drugiej połowy XIX w. używano dzwonu z datą 1486, obecny dzwon pochodzi z 1638 r. We wnętrzu zachowane: wczesnobarokowy, drewniany polichromowany ołtarz główny, powiększony o rokokowe zwieńczenie i uszaki przed 1753 r., fundowany przez właścicieli von Prittwitzów, manierystyczna drewniana, polichromowana ambona z dekoracją malarską z ok. 1604 r. – fundacji Mikołaja von Artzat, manierystyczna, piaskowcowa płyta nagrobna dziewczynki z 1621 r., manierystyczne piaskowcowe epitafium Ludwika Pfintzingk von Lichtenhhof, po. 1542 r., manierystyczne epitafium piaskowcowe z kartuszami herbowymi Christopha Kottwitza, po 1601 r., neorenesansowy prospekt organowy z 1889 r., rokokowe, piaskowcowe epitafium z trzeciego ćwierćwiecz XVIII w., witraże z 1939 r. Dzwonnica drewniana wolnostojąca, obecna zbudowana w 1985 r. na wzór i na podwalinie osiemnastowiecznej.

Wielka Lipa

Pałac. Zbudowany po 1899 r. na miejscu starego dworu (data z tabliczki znamionowej 1676 r.) stanowił nową neogotycka siedzibę zwaną Elsenburg dla Alfreda von Waldenburg –Würben. Budowla w formie malowniczego zamku z dwoma wieżami i schodkowymi szczytami w elewacjach. W cokole budowli wmurowane epitafia poprzednich właścicieli z kościoła w Strupinie – Hansa von Pannewitz z 1620 r. i Christopha von Knobelsdorf z 1712 r. Obecnie własność prywatna, po remoncie.

Wysoki Kościół

Kościół parafialny p.w. Niepokalanego Poczęcia NM Panny. Wzniesiony w drugiej połowie XVI w. jako protestancki, poddany remontowi w 1790 r. (dokument w gałce wieży), w 1794 r. ufundowano nowe dzwony, w 1791 r. nową ambonę, ok. połowy XIX w. nastąpiła gruntowana przebudowa, a ok. 1890 r. gruntowana restauracja. Reprezentuje styl neogotycki inspirowany ceglanymi średniowiecznymi kościołami śląskimi. Kaplica cmentarna -budowla neogotycka z 1869 r. Kaplica grobowa, klasycystyczna, z lat 1801-1802, na planie koła, we wnętrzu kartusze herbowe Schulse i Kottwitz, nad wejściem kartusz bez przypisania.

  1. Stajnia Ozorowice, Ozorowice 110, 55-115 Wisznia Mała

Ośrodek szkolno-treningowy wyposażony w 24 boksy dla koni, myjkę, grill oraz w trawiaste i piaszczyste padoki. Oświetlony plac 60×90 m, hala namiotowa 20×40 m. Wykwalifikowana kadra szkoleniowa i trenerska. Po wcześniejszym uzgodnieniu możliwość zorganizowania rajdów, wyżywienia oraz noclegów dla jeźdźców.

  1. Klub Sportowy „Śląsk” Machnice, Machnice 8, 55-114 Wisznia Mała

Ośrodek posiada krytą ujeżdżalnię, boksy dla koni, padoki zielone oraz piaszczyste. Wykwalifikowani instruktorzy i trenerzy stale podwyższają znaczenie stadniny jako ośrodka organizującego zawody konne o coraz wyższej randze.

  1. Ośrodek Jazdy Konnej „Arat”, Aleja Jeździecka 1, Golędzinów, 55-120 Oborniki Śląskie

Ośrodek o wieloletniej renomie w pełni wyposażony i przygotowany do obsługi ruchu turystycznego. Świadczący swoje usługi od 1974 roku. Wykwalifikowana kadra trenerska i instruktorska od lat pracuje nad rozwojem jeździectwa i stanowi ważny punkt szkoleniowy i rekreacyjny dla wrocławian. Organizowane są obozy letnie i zimowe, szkolne wycieczki, treningi sportowe dla koni i jeźdźców.

  1. Stadnina „Arkadia”, Wielka Lipa 5, 55-120 Oborniki Śląskie

Stadnina w pełni wyposażona do obsługi ruchu turystycznego na wysokim poziomie. Posiada 12 wygodnych pokoi z czego 3 są przystosowane do obsługi osób niepełnosprawnych. Pełne wyżywienie z naciskiem na ekologiczny aspekt produktów do spożycia. Stajnia dysponuje 23 boksami, krytą ujeżdżalnią o wymiarach 60×20 m, dwoma siodlarniami, myjką dla koni oraz rozległymi padokami trawiastymi. W ośrodku zatrudniona jest wykwalifikowana kadra instruktorska. Istnieje możliwość zorganizowania przejażdżek bryczką lub zimą saniami.

  1. Końska Akademia Kuraszków, Kuraszków, 55-120 Oborniki Śląskie

(w budowie) Ośrodek jeździecki posiada hotel dla koni oraz pensjonat z pełną infrastrukturą. Obecnie ruch turystyczny obsługuje Schronisko Młodzieżowe w Kuraszkowie, które znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej stadniny.

  1. Pensjonat „Enklawa”, Borkowice 11a, 55-120 Oborniki Śląskie

Ośrodek dysponuje 10 boksami w stylu angielskim, rozległymi padokami trawiastymi oraz miejscami noclegowymi na bardzo wysokim poziomie. Pobyt turystów możliwy jest po uprzednim zarezerwowaniu miejsc i omówieniu szczegółów pobytu.

  1. Klub Jeździecki „Lisowczyk”, Pierwoszów 27, 55-114 Wisznia Mała

Klub dysponuje padokami trawiastymi o pow. 2,5 ha, trzema zarybionymi stawami oraz możliwością noclegu po uprzednim uzgodnieniu. Możliwość przyjęcia 6 koni. W planie budowa stanicy i domku dla turystów chcących połączyć wypoczynek związany z turystyką konną oraz wędkarstwem. Organizacja rajdów pod okiem doświadczonego przewodnika.

  1. Stajnia „Oksza”, Taczów Mały, 55-100 Trzebnica

(planowana agroturystyka) Stajnia dysponuje 4 miejscami noclegowymi oraz 4 wolnymi boksami. Organizacja rajdów wielodniowych dla gości z Polski i zagranicy. Siedziba Trzebnickiego Stowarzyszenia Jazdy Historycznej. Możliwość wypróbowania sił w konkurencjach jazdy rycerskiej przy wykorzystaniu replik średniowiecznego uzbrojenia oraz trening koni w tym zakresie. Organizacja żywych lekcji historii z udziałem członków stowarzyszenia. Możliwość noclegu w namiotach historycznych oraz budowy obozowiska średniowiecznego.

  1. Stajnia Kaszyce Wielkie

Do dyspozycji 4 boksy dla koni oraz 4 miejsca noclegowe. Możliwość korzystania z dużego (1 ha) zielonego padoku. Noclegi i wyżywienie po uprzednim uzgodnieniu.

  1. Gospodarstwo agroturystyczne „Gozdawa”, Kuźniczysko 201, 55-100 Trzebnica

Ośrodek organizuje obozy letnie i zimowe. Dysponuje wykwalifikowaną kadrą. W ofercie 16 miejsc noclegowych w dwuosobowych pokojach, z pełnym wyżywieniem. Gospodarstwo należy do Dolnośląskiej Organizacji Turystycznej. Noclegi i dyspozycyjność boksów dla koni po uprzednim kontakcie.

1. Stowarzyszenie Lokalna Grupa Działania Kraina Wzgórz Trzebnickich

Ks. Bochenka 6, biuro: ul. Ks. Bochenka 14

55-100 Trzebnica

tel. (71) 312 38 09, kom. 609 141 335

wwww.krainawzgorz.pl, e-mail: lgdkwt@wp.pl

www.facebook.com/lgd.krainawzgorztrzebnickich

 

2. Nadleśnictwo Oborniki Śląskie

Wrocławska 12

55-120 Oborniki Śląskie

tel. 71 310 57 61

Mapa Szlaku